انگیــــــــــــزه

سال ۶۰ و زمانیکه بنده گزارشگر صدا و سیمای استان بودم، در مراسم تشییع جنازه شهدای بسیجی ۷ اسفند ماه سال ۶۰ که توسط منافقین کوردل مستقر در جنگلهای شمال کشور در یک عملیات غافگیرانه و جنایت کارانه در مقر بسیج شهر شیرگاه به شهادت رسیدند، در گلزار شهدای چالی شیرگاه و در میان انبوهی از جمعیت گسترده ای که کل آرامگاه را پوشش داده بودند، با سخنرانی آتشین و انقلابی حضرت آیة الله صالحی مازندرانی که تازه از قم آمده بودند، مواجه شدم که نکته نکته از سخنان ارزشمند ایشان برایم بسیار تازه، پیام دار، بیادماندنی، آرام بخش و امیدوارکننده بود.

ایشان در این سخنرانی تاریخی با طمأنینه ایمانی و طیب خاطر قرآنی، ضمن تشریح تفصیلی ماهیت منافقین از طریق آیات الهی، اولاً به توسعه و گسترش شناخت وحیانی مردم از هویت واقعی و تاریخی منافقین از صدر اسلام تا کنون پرداخت و ثانیاً خواهان نمایش آستانه تحمل بالای مردم و مخصوصاً خانواده های شهدا و جانبازان در برابر مصائبی شد که مؤمنان در راه خدا با آنان مواجه می شوند، به عنوان یک امتحان الهی شد و ثالثاً مردم را به استمرار و توسعه مبارزه هوشمندانه با منافقین دعوت کرد.

مرحوم آیة الله صالحی مازندرانی مردم مسلمان و انقلابی ایران و شهدای سرافراز را سرمایه های اجتماعی و ایمانی بزرگ نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران نامید و به انقلاب اسلامی و امام راحل بخاطر برخورداری از چنین مردم و چنین جوانانی تبریک گفت و در ادامه در وصف مقام شهید، با استناد به آیات و احادیث و روایات به نکات بسیار ارزشمندی اشاره کرد و شهدا را ستاره های هدایت جامعه و مردم در اوج ابهام ها و تاریکی ها و تیرگی ها معرفی کرد.

معظم له سپس بر سر تابوت شهیدان حاضر شد، و در حالیکه تأثر و بغض تمام وجود ایشان را احاطه کرده بود، فاتحه و سوره ای برای شهیدان ۷ اسفند قرائت کرد و بر جنازه غرقه بخون آنان گریست و در نهایت اشاره کرد که با اجازه خانواده های معظم شهدا، مراسم دفن آنها انجام پذیرد.

نکته جالب توجه این بود که من تا آن زمان شناخت نزدیکی از ایشان و شخصیت ایمانی و علمی معظم له نداشته ام و آن روز نقطه عطفی بود که  آشنایی ها و ارتباطات بعدی ما کلید زد و توفیق رفیق شد و من جندین بار دیگر هم در جاهای مختلف موفق به درک محضر ایشان شدم و به لطف استعداد بسیار درخشانی که داشت، در دیدارهای آخر حتی بنام کوچک هم ما را صدا می کرد و یک علاقه متقابلی بین ما موج می زد که حالا با گذشت بیش از سه دهه از آن خاطرات، هرگز به فراموشی کشانیده نمی شود.

خدایش بیامرزذ و او را قرین رحمت خود قرارداده و با بهشتیان محشورش گرداند.آمین یا رب العالمین

صادقعلی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه-۳/۴/۹۱