انگیــــــــــــزه

شادروان دماوندی، کوشا و خستگی ناپذیر

انالله و انا الیه راجعون

هنوز دوست عزیزمان حاج سیدعلی بهروش و فرزندان برومندش سید بنیامین و سید بهمن را تشییع نکرده و به خاک نسپرده ایم که شب گذشته خبر سکته و ارتحال دوست مشترک دیگرمان یعنی حاج علیجان دماوندی را شنیدیم و شاهد مثال عزا در عزا شدیم!

این دو بزرگوار که سابقه دوستی ما از ۴۰ سال هم می گذرد، هر کدام دارای ویژگی های اخلاقی و اجتماعی عجیبی بودند که ساری در از دست دادن آنها، جز غم و اندوه و حسرت چیزی شکار نمی کند.

مرحوم دماوندی که پس از دو روز حضور و فعالیت مستمر و نفس گیر در عملیات تفحص جنازه های مرحوم بهروش و فرزندانش در سواحل گهرباران و فرح آباد، خسته و کوفته به منزل آمده و قصد استراحت داشت، با سکته ای ناگهانی، دارفانی را وداع کرده و با لبیک به ندای حق، به دیار باقی شتافت. 

شادروان حاج علیجان دماوندی به معنای واقعی کلمه یک خادم المله و خادم المملکت بود و حقیر که از هم کلاسی های دوران راهنمایی و دوست سالهای پس از تحصیل هم بوده ایم، هرگز در او ایستائی و سکون و رکود و بی تحرکی ملاحظه نکرده ام.

پروژه به پروژه ایشان را در عرصه سازندگی و رونق بخشی به اقتصاد ملی و توسعه عمرانی شهر و کشور فعال دیده و این اواخر ایشان به معنای واقعی کلمه یک سرمایه گذار ملی در سطح کشور بوده و سالهای سال برنده مکرر بسیاری از مناقصه های کلان در گرایش های متنوع عمرانی بوده که فعالیت در منطقه آزاد تجاری و اقتصادی جزیره قشم، یکی از آن نمونه هاست.

ایشان یک نیکوکار و خیر واقعی بود و از گذشته های دور تا کنون هیچکس نمی تواند زندگی و همدلی و هم نشینی و هم سفره بودن بلاانقطاع مردمی و صمیمانه او را با نیازمندان و فقرای شهر و روستاهای ساری انکار کند و یا بیاد نیاورد که او تا چه اندازه در رفع مشکلات اهالی بخصوص جوانان و خانواده های آسیب دیده احساس مسئولیت عاطفی و اجتماعی می کرد و بعبارتی، لقمه بدون رضایت فقرا از گلوی او پائین نمی رفت.

فعالیت های اقتصادی او در عرصه های مختلف از جمله اجرای پروژه های متعدد عمرانی مثل پل سازی و راه سازی و ساختمان سازی و شهرک سازی و خدمات خودرو و اخیراً هم در عرصه کشتیرانی و حمل و نقل دریایی، همواره روبه جلو و پیشرفت بوده و نهادها و دستگاههای دولتی به همکاری و حضور ایشان در عرصه های اقتصادی بخاطر صداقت و صحت و درستی در کارها و فعالیتها و نیز خلاقیت ها و پیشرفت های تخصصی و کیفی، مباهات می ورزیدند.

فقدان موهبت حضور و فعالیت شادروان حاج علیجان دماوندی و امثال ایشان که با صداقت و جرات بالا، وارد فعالیتهای اقتصاد ملی شده و با همه توانائیهای مالی و مادی و اجتماعی، هرگز به اقامت در ممالک بیگانه نیاندیشده و به شدت به اسلامی بودن و ایرانی بودن خود افتخار می کردند، برای اقتصاد ما یک مصیبت تلقی شده و انصافاً باید اعتراف کرد که علاوه بر خانواده شخصی ایشان، درگذشت ناگهانی ایشان در دهه پنجم زندگی اش، خانواده اقتصاد ملی ما را نیز عزادار کرده است.

این حادثه که بدنبال تعقیب و گریز دزدانی که برای دستبرد اموال منزل به منزل شخصی ایشان در بلوار فرح آباد ورود غیرمجاز کرده بودند، اتفاق افتاد، موجب ازدحام اهالی محل و تعداد بیشمار شهروندان در منزل ایشان شده بود، نشان داد افرادی که با مردم زندگی می کنند، در دلهای آنها جای داشته و حکومت می کنند و هم در مرگشان متاسف می شوند و هم پس از مرگ نیز نامشان را جاودانه نگه می دارند.

یادش گرامی و نامش جاودانه و مرامش پایدار باد

صادقعلی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه-۳۱/۵/۹۱