دلسروده

                               

نام تو رو چو می برم، دست به سینه و سرم            حضور تو حس می کنم، به دیده ها و باورم

درب دلم رو در زدی، بدم ولی نگو بدی                     بذار بگم خوش اومدی، به کلبه محقرم

از دل و جان می شم فدات، اشک فشان شدم برات  نور ستانم از نگات، شور به سینه می برم

اگر چه از تو خجلم، قدم بنه به محفلم                    ای تو تسلای دلم، خشم نگاتو می خرم

عمریه دلتنگ توام، تو زندگیم لنگ توام                  عاشق یکرنگ توام، تویی تو سایه سرم

ای تو مرا دار و ندار، داده دلم ز کف قرار                   می گم آقا پا تو بذار، به روی چشمون ترم

نگام کنی یا نکنی، صدام کنی یا نکنی                  من و دیوونت می کنی، ربوده ای هوش از سرم

گر بمونی یا نمونی، گر من و از در برونی                 بازم میام چون می دونی، که من گدای این درم

هستی عالمی فدات، جون جهان به زیر پات            بود و نبود من برات، منتظرت هر سحرم

نام تو ورد هر لبِ، بی تو جهانِ ما شبِ                   دل بی تو بی تاب و تبِ، بیا تو در برابرم

تویی دل مرا امید، تو می دهی به ما نوید               خوشا به حال آنکه دید، تو را به محفل و حرم

تو نور دیده ها بیا، بود و نبود ما بیا                         آقام بیا آقام بیا، بگشا نقابت از کرم

تو ماه من/ تو ماه من، تویی چراغ راه من                ببین به اشک و آه و من، سوی تو من رهسپرم

تو چون گل شقایقی، تو عاشقان را عاشقی           اوج نگاه صادقی، تو قبله گاه انورم

                                                                                                صادقعلی رنجبر