انگیــــــــــــزه

بـه چشـم مسـت او پـابسـت بــودم              ز مستـی نـــــگاهـــش مـست بــودم

دلـم خوش بود از آن با هم نشستن             هنــــوز بــــاور نشــد این دل شکستن

شبـــم روشــــن ز انــــوار وجــــودش              نبــــود و بــــودم از بــــود و نبــــــودش

فــــــــراق گــل، عـــزای بلبلان است               خــــــزانی کــــه بــلای گلستان است

بـــــود روح خــــــدا در این مثل، گــل                هــــــزاران چون منی در حکم بلبـــل

چــو خــورشیدی که دارد نــور تـابان                شب ایــــــران شد از نـورش فـــروزان

بــود روح خـــــــــــــدا نـــــوح زمـــانه                 وطـــــن را نـــاخــــــــدایی جـــاودانـه

خلیــل بت شـکن را او مثـــال است                 مـــرامـش بت پرستی را زوال است

خمینـــــی بــا نـگاهـی آسمـــــانی                 بپــــــا کرد انقـــــلابی را جهـــــــانی

ز مشتش کــــاخ استکبـــــار لــرزید                  وطـــــن شیرانه بر دشمن خروشید

جهــــــــان مقهور عزم بی مثــالش                  زمـــــان مبهــوت آئیــن و کمـــــالش

بحق او نایب صاحب زمان(عج) بود                  جمـــــارانش مثـــال جمکــــــران بود

همه اعمـــــال او رنگ خـــدا داشت                   صفــــای سالکان جان فـــدا داشت

فــــــراق او امــــان از مــن ربــــــوده                   دلــــــم را از در غـــــم ها گشـــوده

وجـــودم را بـــرابـــر بــا عـــــدم کرد                    مـــــرا زنـــدانی زنـــدان غـم کــــرد

گلـــــی رفت و گلـــــــی آمد دل آرا                    گلــــی کـه کــــرده با دلهــــــا مدارا

گلــــی که رهبـر ما مسلمین شد                    تسلی بخش دلهــــــای حزین شد

اگــر چه هجر گـل، بلبل گداز است                   ولی بوی گلابش دلنــــــواز است

خــــــدا را شــاکرم زین لطف پنهان                   که حـاصـــل می شود ما را فـــراوان 

تـو "صــــــادق" بـا اطاعـت از ولایـت                   کــن از روح خــــــدا جلـب رضـــایـت

                                                                                    صادقعلی رنجبر