انگیــــــــــــزه

علـی(ع) امشـب،بستـه بـار سفـر     کـرده عـزم گـذر،بـا سـری پر خون

شـده عــازم،رو بـه سـوی سحـــر     بـا دو دیــــده تـر،بـا دلـی محــزون

اسـف از آن،تیــــغ زهــــــــرآلـــود   کـه گهــــــــــر بـربـود،از کـف عـالـم

مــرا داغـش،دل شکستـه نمــود    بغض بستـه گشود،وای ازین ماتم

کجــا رفتــه، شیـر بــدر و احـــد         چون به خلوت خود،پانهاد اکنون

جهــــانی را،دلــربــا چـو نشــد         هم نــوا چـو نشد،جا نهاداکنون

علی(ع)امشـب،مـی رود بـه سمـاء    تـا حـریـم خـدا،بـا منـاجـاتـش

چـه مـی بینـد،در نمـــــــــاز صفـــــا    او بـه اوج دعـــا،در مـلاقـاتـش

ز دیـده خـون،مـی کنـم جـــاری           ز هجــرانـش،مـی کنـــم زاری

تـا کـه اسـلامش،را کنــم یــاری          تـا که اسـلامش،را کنـم یــاری

علی(ع)خورشید فروزان، عالم امشب شد، ناگهان خاموش

مـرا سـوز هجـر غمبارش، می برد از هرچه، توان و هوش

غمـش آتـش، بـه جــانـم کـرد          کمـــانـم کرد،کمـــانـم کـرد

بهــــــــــارم را، گــرفـت از مـن          خــزانـم کـرد، خــزانـم کـرد

ز دیـده خـون،مـی کنـم جـــاری       ز هجــرانـش،مـی کنـــم زاری

تـا کـه اسـلامش،را کنــم یــاری     تـا که اسـلامش،را کنـم یــاری

 (بر اساس ملودی شبانگاهان)