انگیــــــــــــزه

ابیاتی کوتاه از مثنوی بلند یادمان(جا مانده):

یـادم آمـد که کنم یاد ز خویش    تـا بگیـرم ره فـریـاد بـه پیش

که کجا بوده ام و با چه کسان     به کجا آمدم ای هم نفسان

می کنـم یــاد از آن شهــر قشنگ     شهـر آسمانی جبهه و جنگ

شهــــر مـن مـدینـــه فـاضلــه بـود     بین خوبان و بدان فاصلـه بود

شهـــرونـدان همـه از اهــل نظــــر     همه بیـدار دل از جنس سحر

همه مجنون صفت، حور سرشت     همه طالب شهادت و بهشت

خانه ها ساده ز خاک و گل و سنگ   کوچه ها کوچک و باریکه و تنگ

سفــره هـا، مـائـده هـای آسمـــان    کـولـه هـا بـار سفر تا به جنان

آن کـه از قـافلــه جـا مـانـده، منــم      به جهان، میهمان ناخوانده، منم

رفتنــی بــودم و مــانـدنـی شــدم       بـا دلـــم رفیـــق نـاتنــی شـــدم

بس که مـانـدم، شده رفتنـم خیال       گر چه دارم به تنم، زخم وصــال

شهــر آسمــانی ام رفتــه ز دست        دل از این غربت دیرینه شکست

دلـم اکنــون چو پرستـویی غریب       زین جدایی شده بی صبر و شکیب

بلبـــــلانه یــاد از گــل مــی کنـــم          غـربـت دل را تحمـــل می کنـم

................................................      ........................................