همنوایی اربعینی با قافله سالار اسرای کربلا                                                

                                                   دلتنگی زینب(س)

                    

اربعین آمد و زینب(س)، شده دل تنگ حسین          زانکه عمری همه جا زد،  او به دل سنگ حسین

دخت زهــرا(س) و علـی(ع) قـافـله سالار بلا           آمــد از کـــوفـه و شــام تـا بـه زمیـن کــربــلا

زینب آمد مات و مبهوت، شده از قبر حسین            باورش نیست قصه صبر خود و صبر حسین

دل شکسته، مو پریشان، هاج و واج حرم است        چشمه ی گریه روان، زان دیده پر وَرَم است

طاقت از کف داده زینب، شده بی تاب و تبش           پر طنین شد به حرم، نغمه یارب یاربش

هق هق گریه زینب، همه را برده ز هوش                تا ابد هم نتوان شد، زین غم و غصه خموش

کربلا دوباره پر شد، ز نوای غم فزا                         قافله به دور زینب(س)، زده حلقه عزا

سوز عشقش زده آتش، به دل دلشدگان               کس چه داند که چه ها دید، به دل از داغ نهان              

آنکه آموخته چو شمع، شیوه سوختن به همه          بیت الاحزان زده در کرببلا چو فاطمه

آنکه یکدم نتواند، کز حسین(ع) دور شود                چه کشد از غم دوری، زانکه مجبور شود

حسرت نگاه زینب، بس که جانسوز شده               کربلا تا به قیامت، عبرت آموز شده

کربلا کعبه ثانی است، زینب آمد به طواف              قبله گاه عاشقان است، نبود لاف گزاف

همنوا با دل زینب، همه نالان شده ایم                 اربعین آمد و ما هم، همه گریان شده ایم

جای خالی رقیّه(س)، دل ما را بشکست             خاک غم زین غم عظمی، بر سر ما بنشست

به لب شیعه شده حک، ذکر زینب و حسین         دل ما زنده بود، به عشق بین الحرمین

کربلا سلسله جنبان، شد ز شور اربعین              گفته "صادق" به شکیبایی زینب(س)، آفرین

                                                                                    صادقعلی رنجبر