انگیــــــــــــزه

به بهانه بیست و نهمین سالروز عروج سردار سرلشکر شهید محمدحسن طوسی قائم مقام لشکر 25 کربلا

طوسی، اسطوره عشق!

سالهاست که زبان در رثای اسطوره ای می گشایم که هر چه از او می ستایم، گویا یک گام هم به پیش نمی آیم!
اسطوره عشق، طوسی بزرگ، آن فرشته صدرنشین سطور نوشته ها و نانوشته هایم، باز هم در دلنوشته هایم سطرپیمایی می کند تا حبل المتین بی قرین رهاشده های جامانده ای چون حقیر باشد که در پای ستون سرنوشت خویش، زمین گیرند!
رسالتم، طوسی ستایی نیست، بلکه طوسی پیمایی است و بیش از آنکه بخواهم بگویم که طوسی کیست، می خواهم بگویم که چگونه می توان مانند طوسی، زیست؟!
طوسی، پای بر کدامین نردبان و پله های معراجی نهاده بود که چنین شتابان به بام عشق نایل شد؟!
طوسی، زمانی طوسی شد که چشم بر زخارف دنیا بست و دنیا را سه طلاقه کرد!
طوسی، زمانی طوسی شد که بین همه گزینه ها، فقط خدا را برگزید و دیگر برای همیشه شیاطین را ندید!
طوسی زمانی طوسی شد که هوا و هوس ماندن را از خود زدود و خود را وقف قیامت موعود نمود!
طوسی، زمانی طوسی شد که در تهجدهای شبانه اش، عارفانه گریست و در روزهای قهرمانانه اش، شجاعانه زیست!
طوسی، زمانی طوسی شد که چشم هایش را شست و تا توانست جور دیگر دید!
طوسی، زمانی طوسی شد که خیمه ولایت، معبد او و ولایت، ولی نعمت او و شهادت، معراج سعادت او شد!
طوسی، زمانی طوسی شد که تقوا و پرهیزگاری، ملکه وجودش و او تجلی و تجسم تقوای الهی شد!
طوسی، زمانی طوسی شد که از پای، رها شد و بال و پر گرفت و بجای رفتن، پرواز پیشه کرد!
طوسی شدن، مشکل است، اما محال نیست!
مشکل است برای آنکس که او را بال نیست!
مشکل است برای مشغولی که برایش مجال نیست!
مشکل است برای کسی که طالب وصال نیست!
مشکل است برای آنکس که در او، آن حس و حال نیست!
مسندگاه طوسی، جای قیل و قال نیست!
جای اگر و امّا و جواب و سؤال نیست!
جای مدعیانِ واداده در انفعال نیست!
جای تشنگان قدرت و جاه و مال نیست!
باز هم می گویم، مشکل است، اما محال نیست!
از من مپرس که طوسی کیست؟!
کجائیست؟
قبرش کجا هست و کجا نیست؟!
مختصات شناسنامه اش چیست؟!
امّا بپرس، چگونه زیست؟!
زندگی را چگونه نگریست؟!
چرا و کجا گریست؟!
طوسی، زهرائیست!
دلم تنگ است!
تنگ روزهای جنگ!
روزهای بی نیرنگ!
لحظه های قشنگ!
نگاههای هماهنگ!
رفاقت های بیرنگ!
عملیات های بی درنگ!
روزهای همراهی با تفنگ!
همنوایی با فشنگ!
نواهای خوش آهنگ!
یادش بخیر!
یاد طوسی، یاد این دلتنگی هاست!
یاد طوسی، ذکر این قشنگی هاست!
طوسی، مرا به یاد خودم می اندازد!
طوسی، از فاصله ام با خودم می کاهد!
طوسی، زنگار غفلت از دلم می زداید!
طوسی، بر پندها و عبرت هایم می افزاید!
چه سخت شده است، لاف رفاقت با طوسی زدن!
چه سخت شده است، طوسی شدن!
چه سخت شده است، به طوسی رسیدن!
چه سخت شده است، حتی از طوسی گفتن!
چه سخت شده است، طوسی زیستن!
چه سخت شده است، رفیق طوسی ماندن!
خدایا به پاکی نفس طوسی ها، توفیق را رفیق گردان و ما را از قفس دنیا برهان!

صادق علی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه-95/1/17