انگیــــــــــــزه

خبرنگاران و تذبذب میان تجلیل و تحمیل

17 مرداد، روز خبرنگار گرامی باد

17 مرداد مصادف با سالروز شهادت خبرنگار شهید محمود صارمی، روز خبرنگار و مناسبتی برای تجلیل از اصحاب رسانه در کشورمان است.
تجلیل و تکریم از قشر خدوم خبرنگاران و سایر اصحاب رسانه و کلاً گرامی داشت اقشار خدوم و زحمتکش جامعه، سنت پسندیده ای است که الحمدالله در کشورمان برای غالب اقشاراجرا می شود.
ضمن تبریک این روز معزز به خبرنگاران و اصحاب رسانه، باید تأکید کنم نکته ای که از تجلیل و اینگونه مراسم بسیار مهمتر است، یادآوری رسالت های بزرگی است که بر عهده اقشار مختلف نهاده شده و غفلت از آن به هر دلیلی می تواند مسیر حرکتی جامعه ای را منحرف و احتمالاً تبعات جبران ناپذیری را بر مردم تحمیل کند!
خبرنگاری، یکی از حساس ترین حرفه های هر جامعه هم از بعد داخلی و هم از ابعاد بین المللی است و اگر کسی درک درستی از این حرفه نداشته و پای در این وادی بنهد، نه تنها خدمتی نکرده، بلکه خیانتی نابخشودنی را مرتکب شده است!
حرفه خبرنگاری، عرصه کاسبی و تجارت نیست که عده ای بخواهند با خبرفروشی، خبرسازی و یا یا خبرهای سفارشی، برای خود کیسه ای دوخته و طی آن واقعیتی را کتمان و یا دروغی را باورمند کنند!
حرفه خبرنگاری، عرصه نمایش ها و فیلم هایی نیست که طی آن خبرنگاری بخواهد برای مردم و یا با افکار عمومی بازی کرده و یک پیام رسان کنتراتی باشد!
حرفه خبرنگاری، حرفه تحمیل کردن و یا پذیرفتن خبرهای تحمیلی نیست که هدف خبرنگار، ماندن، حفظ موقعیت و صرف ادامه حضور باشد!
حرفه خبرنگاری، حرفه عادت کردن نیست که طی آن انتظار داشته باشیم که یک خبرنگار مثل یک رباط کامپیوتری، بر اساس برنامه داده شده به تهیه خبر و یا پردازش تحلیلی آن اشتغال یابد!
حرفه خبرنگاری، حرفه روشنگری، حرفه واقعیت نمایی، حرفه حق پویی، حرفه عشق ورزی و تعالی خواهی است!
حرفه خبرنگاری، حرفه عادت شکنی، خلاقیت جویی، تحرک افزایی، شفافیت زایی و ترویج رفتار صادقانه با هم است!
حرفه خبرنگاری، حرفه خطرپذیری، حرفه از خودگذشتگی و حرفه مردم داری است.
حرفه خبرنگاری، حرفه تقویت نهضت پاسخگویی مسئولین به مردم و افکار عمومی است!
حرفه خبرنگاری، صحنه پردازی است، نه صحنه سازی!
حرفه خبرنگاری، حرفه اطلاع رسانی است، نه دروغ پراکنی!
حرفه خبرنگاری، حرفه بی ملاحظه گی است، نه رودربایستی و انعطاف پذیری!
خلاصه اینکه خبرنگاری در ردیف شغل های پر خطر است و از این رو خبرنگار، مثل شهید محمود صارمی، خون نگاری است که برای انعکاس واقعیت ها و انتقال اخبار از مبداء به اذهان عمومی، از جان مایه می گذارد!
خبرنگار فقط به مردمی متعهد است که از طرف آنها، نمایندگی حضور یافته و وکیل رسانه ای آنان محسوب می شود و اگر قرار است مصلحتی نیز لحاظ شود، باید مصلحت مردم باشد، مصلحتی که می تواند متوجه عقائد، ارزشها، دستاوردها و نهادها و نظام های تحت حمایت مردم نیز باشد!
کم درآمدی خبرنگاران، مقدمه عمدی یا سهوی برای وابستگی های مالی و طبعاً سایر وابستگی ها مانند وابستگی فکری، فرهنگی، حرفه ای و غیره است و اولین مسئولیتی که مسئولین جامعه در قبال خبرنگاران دارند، رها کردن خبرنگاران از دغدغه نان است!
اصلاً جالب نیست که حرفه خبرنگاری در کفی از درآمدهای پایین چسبیده باشد که یک خبرنگار با همه شرافتی که در این حرفه موجود است، مجبور باشد که پای بر کرامت خود نهاده و مثل ارگان شخصی فلان ثروتمند و یا فلان قدرتمند عمل کند و یا آنچنان به مراسمی مانند تجلیل از خبرنگاران چشم دوخته باشد که مثلاً به یک کارت اعتباری صدهزارتومانی، احساس نیاز کند!
تأمین اولین پارامترهای رفاهی یک خبرنگار مطابق با استانداردهای رفاهی یک شهروند، در ردیف اولین وظایف مسئولین جامعه در قبال این قشر است و نباید ما در هر سال با وعده های توخالی برخی از مدیران مواجه شویم، اما در عمل اقدامی به عمل نیاید!
لطفاً برای تجلیل ماندگار از خبرنگاران و سایر اصحاب رسانه سنگ تمام بگذارید، حتی اگر به تناسب رسالت های این حرفه مهم و تأثیرگذار، از عملکرد صادقانه و شفاف آنها دلخور و گله مند و یا شاکی هستید!

صادقعلی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه-95/5/16