انگیــــــــــــزه

                                       ۱۲ اردیبهشت، روز معلم گرامی باد

جهل، مترادف تاریکی است و علم، به معنای نور است و رسالت اصلی انبیاء الهی در ابلاغ پیام و ارائه ادیان اسمانی، دقیقاً مبارزه با جهل و تاریکی و انتشار نور و روشنایی بوده و ترجیحاً نام دیگر کتاب آسمانی ما، یعنی قرآن نیز "نور" است!و اولین و بزرگترین ماموریت پیامبر اعظم(ص) مبارزه با جاهلیت عرب و روشن کردن قلب های تاریکی بود که به سیاهی ها و ظلمات عادت کرده و از نور می گریختند! 

از آنجایی که در جوامع انسانی، بیسوادی مقدمه نادانی است و فقدان آگاهی، ریشه گمراهی است، سواد آموزی را یک نهضت دینی، جهاد علمی و مبارزه اجتماعی دانسته و در اصل معلمان و مربیان را به عنوان مشعل داران تاریکی های جهل آلود تلقی کرده و برای آنان، مقام والای نور قائل هستند!

مقامی که از آن خداوند و انبیاء و اولیاء الهی است و کارکرد و نتیجه چنین مقام ارفعی، هدایت انسانها به سعادتی جاودانه هست و این عنوان، جان کلام قرآن مجید است و آیه شریفه"هدیً للناس" موید این برداشت است و علاوه بر آن بسیاری از آیات قرآن و از جمله،آیةالکرسی نیز بر همین نکته هدایتی تاکید دارد.

رسالت بزرگ معلم، جهل زدایی و بینایی افزایی در شب های نادانی یک جامعه است که ندانستن ها و ندیدن ها و نفهمیدن ها، مقدمه و بستر بیراهه روی ها و کژروی ها و سقوط های آزاد کسانی است که چشم و گوش ظاهر داشتند، اما از بصیرت و حقیقت دور بوده و محرومیت می کشیدند!

در پیامکی خوانده بودم: هر انسانی دو آموزنده دارد؛که یکی روزگار هست و دیگری آموزگار!لیکن اولی به بهای زندگی ات و دومی به بهای زندگی اش!

انتخاب واژه شمع برای معلم، دقیقاً به این نگرش وابسته هست، چرا که منابع روشنایی دیگر، اگر چه نورافشانی می کنند، لیکن خود نمی سوزند! و تنها شمع هست که برای روشنگری فضای تاریک دیگران، می سوزد و شهید هدایت انسانها به نور می شود! و تنها شمع هست که هم نور می افشاند و هم حرارت وجود او، ضمیر مخاطبان را گرم می کند و هم التهاب شعله های نگاهش به آدمی حرکت و همت می بخشد!

سوخت شعله های نوری که از شمعی چون معلم متصاعد می گردد، خون جگر اوست که با تمام وجود، وقف شاگردان خویش شده و دغدغه ای بجز راهنمایی آنان ندارد و شبانه روز به آنان فکر کرده و از جان مایه می گذارد.

امام راحل فرمود؛ خدا هم معلم است و معلمی شغل انبیاست، و شهید رجایی معلمی را به عاشقی تعبیر کرده و تاکید کرد که با محاسبات مادی به سنجش نمی آید و باید از منظر دیگری به آن نگریست!

روز شهادت استاد شهید مرتضی مطهری را به عنوان روز معلم نامگذاری کردند تا معلمان عزیز، بجای ستاره های کوچک، از آفتابی الهام بگیرند که تاریکی راهی به وجود او نداشته و به معنای واقعی کلمه، کانون نور الهی است تا جائیکه امام راحل تمام آثار او را اعم از نوشتاری و گفتاری تایید کرده و مطالعه آنها را به همه توصیه کرده و رهبر معظم انقلاب، جهان بینی حاکم در جمهوری اسلامی را متاثر از اندیشه های تابناک این معلم شهید دانسته و می داند.

البته نگاه معنوی به معلم و مقام بلند او، دلیلی بر فقدان مطالبات مادی این قشر خدوم و زحمتکش و اتفاقاً آسیب پذیر نبوده و طبعاً مسئولین عزیز بایستی برای اعتلای وضعیت معیشتی این عزیزان، تلاش مضاعف به عمل آورند و بدانند که زیادی تعداد آنها، توجیه مناسبی برای غفلت از آنان نیست!

اما نگاه من متوجه غفلتی است که بعضاً افراد شاغل در این حرفه شریف از رسالتی که بعهده دارند، نشان می دهند و گاهی پیش می آید که شناختی از کرسی مقدس تدریس در مدرسه و دانشگاه نداشته و بجای روشنگری، ابهام افزایی کرده و ذهن ها را دچار ذهنیت منفی و مسئله های لاینحل می کنند و به عبارتی از جایگاه و میران اعتماد شاگردان به خود غافل می شوند!

بهرحال روز معلم، فرصتی است برای بازنگری سالانه عملکردی که توسط معلمان در جامعه انجام می پذیرد و این امر می تواند هم توسط دیگران و هم توسط خود معلمان عزیز انجام گیرد و در نهایت می تواند از چنین بازنگری، پند و عبرت گرفت و آینده را بر اساس ارزیابی امروز تنظیم و سیاستگذاری کرد!

نکته مهمی که ذکرش خالی از حکمت نیست اینکه معلمان بازنشته که بدلیل درگیری عاطفی با مسائل آموزشی بچه ها غالباً به بیماریهای عصبی وریوی و غیره مبتلاء شده و تا حدودی زودتر از دیگران از کار افتاده می شوند، به مثابه جانبازان نهضت علم آموزی به مطالبه کنندگان علم اند و باید برای آنان تعریفی فراتر از بازنشستگی و از کارافتادگی تعریف کرد!

در پایان مجدداً ۱۲اردیبهشت روز معلم را به تمامی معلمان عزیز و ترجیحاً به معلمان خودم که امروز به عنوان پیشکسوت و موسفید، وجودم را گرم می کنند؛ تبریک و تهنیت ومبارکباد عرض می کنم و امیدوارم که خداوند به این قشر خدوم توفیق عمر طولانی، سلامتی جسمانی،عاقبت به خیری ایمانی و تعالی انسانی اعطاء فرماید.