یک حکایت نغز و شنیدنی!

                 وقتی که نخ دست بچه ها بیفتد! 

در روزگار قدیم، سخندانی که سخنرانی نمی دانست و نمی توانست منویات خود را به اندازه دانایی اش ارائه کند، مشکلش را با سخنران دانای مجربی مطرح کرد و از او مدد طلبید!

 اندیشمند مورد نظر پس از ناامیدی از توجیه فکری او، تصمیم گرفت که او را بجای توجیه فکری، توجیه عملی کند.

فلذا یک نخ نامرئی به دست خود بست و سر دیگر نخ را به آن جوان تازه کار داد تا در صورت بروز اشتباه، مرد مجرب نخ را کشیده و جوان را برای اصلاح و غلط گیری حرف های اشتباهش هشدار دهد!

جوان که با اعتماد به نفس بالا،سخن خویش را با  "بسم الله الرحمن الرحیم" آغاز کرده بود، در همان اول کار متوجه کشیده شدن نخ شد و بلافاصله تصمیم گرفت که سخنش را تصحیح کند و با مکث کوتاهی گفت:بسم الله ارحمن! اما بازهم نخ کشیده شد! و او باز هم به گمان اینکه اشتباه کرده! دوباره به اصلاح حرفش پرداخت و گفت:بسم الله الرحیم! ولی باز هم نخ کشیده شد و او مجدداً به تصحیح حرفش اقدام کرد و گفت:الرحمن الرحیم! لیکن باز هم نخ کشیده شد و ایشان با حیرت به محلی که فرد دانای مجرب نشسته بود نظر کرد که حیرا و تعجب خود را به وی انتقال دهد، ناگهان متوجه شد که آن مرد دانا نیست و ظاهراً برای قضای حاجت و یا انجام ضرورتی به بیرون رفته و نخ را رها کرده بود و نخ در دست پسرک بازیگوشی افتاده که خود را با آن مشغول کرده است!

تازه سخنران مجلس با دیدن این صحنه فریاد زد: آی مردم، وقتی نخ دست بچه ها بیافتد، ناگفته پیداست که سخنران از "بسم الله الرحمن الرحیم"خود هم می افتد، چه رسد به یک سخنرانی کامل و طولانی!

نتیجه:حالا این حکایت روزگار ماست که مردم دانا که تجربه مدیریتی ندارند، منتظرند که نخ هدایت و نظارت جامعه به دست دانایان مجربی باشد که به موقع نخ امور را کشیده تا کارها به درستی انجام پذیرد! اما نگرانی اینجاست که خدای نکرده، این نخ دست پسرکان بازیگوش نیفتاده که هر وقت دلشان بخواهد آن را بکشند و همه را از کار انداخته و کارآمدی جامعه را کم کنند! فلذا باید در عزل و نصب ها خیلی دقت کنیم تا معلوم شود که نهایتاً نخ مدیریت جامعه را به دست چه کسانی می سپاریم!

صادقعلی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه-۱۵/۲/۸۹