غـربـت غیبـت

میــان عـالـم وآدم،تـو استثنـــایـی                      تـو عبــد خــدایـی و،خــداآســـایی

نقــاب بـه چهــره کشیدی و ناپیـدا                      نهـــان ز دیـده ای و به دل پیــدایی

دلـم گـرفتـه زغــربـت ایـن غیبـت                         فغــان ز دل برآرم از این تنهــــایی

در انتــظار تـو تا سحــر بیتـــــابم                         بگـوبگـو کـه کـدام سحـر میــــایی

بـه راه تـو خــانـه بــدوشـم و آواره                       منی کـه شهـره شده ام بـه شیـدایی

زمــانه بـی تـو بـا دلــم نمی سـازد                     بیــا که تو بـه زخم دلـم تســــلایی

بـی تـو نـه روز دارم و نه شب آرامم                     تو انیـس و مونـس روزهـا وشبهــایی

فـراق تو گـرچه مـرا بـه غـم بنشاند                      ولـی تـو بـرایـم،شـریـک غمهــایی

تـو همچو تـابش نـوری بـه تـاریکی                       تـوچـون ستــاره مـدام،فلک پیمایی

نـویـد خستـــه دلان نیمــه شبـی                        بـه شیعیــان شکستـه دل،مـولایی

جهــان درانتــظارعـدا لتت بی تاب                       چـه می شود زرخـت نقـاب بگشایی

دو دیده راصـادق به کعبه می دوزد                       بیــــا کـه تـو لایـق ترین تمـاشــــایی