دلــدادگـی

یار در میخــــانه هست و من مقیم خانه ام               بی خبراز یارو هم جام و می و میخانه ام

هستی ا م را چون گره با مستی من می زنند          از چه رو آخر جدا  از سـاغـر و پیمانه ام

زنـده بـودن یـا نبـودن،معتبـر باشد به عشق              ازچه می پرسی چرامن عاشق و دیوانه ام

دلبــرانه دل به دلبــر گـر سپارم در طریق                    آیـد آن دلـدادگـی ها که از آن بیگانه ام

کار دل چون بگـذرد از مرز تدبیـر و حساب                   دیـده گـردد شـاهـد سـرمستی جانانه ام

هرکه در این حلقـه با او میگسـاری می کند               من غـلام جـرعه نوشان خوش مستانه ام

گرچه در کار جهـان هیچ عـاید رنـدان نشد                  در فـراسـوتـر ولـی من فـاتحی رندانه ام

همچو مجنـون طالب یـارم در این ایام هجر                  گــرد شمع لیــلی خود در مثل پروانه ام

قصه فــرهــاد و شیـریـن گوئیـا تکـرار شد                    چون پـی گنجـی نهـان آواره در ویرانه ام

در پس پـرده نهان شد گنج وهم گنجینه ام                خـانه و میخـانه بی یـارم بـود غمخانه ام

دل به دریـا می زنم تا صیـد درحاصـل شود                  گرچه من خود طالب دام همین دردانه ام 

صادقا درعشق جای لاف عقل و هوش نیست             در بسـاط عاشقــان هرگز مگـو فرزانه ام