گــوهـر نــایـاب

به لب تشنـــــه مـن آب، تویی                                  آنکه ازدیده بردخواب، تویی

من ترا دیده براهم، همه شب                                   دیده را گوهر نایاب، تویی

من به طوفان بلا،غرقه شدم                                     ناجی غریق گرداب، تویی

شوق روی تو مرا،یکدله کرد                                      دل بی تاب مراتاب، تویی

جلـــوه نـاز تـرا، می طلبــم                                      خم خمخانه محراب، تویی

گرچه میخانه نشینیم، من و تو                                من غلام هستم و ارباب، تویی

دلخوش ار حالت مستانه، منم                                زانکه ساقی می ناب، تویی

رونق میکده عشق، تو بیا                                        شور سرمستی احباب، تویی

همه شب نام تودریاد من است                                چونکه سرچشمه مهتاب، تویی

می ناب تو مرا ، می طلبد                                       که طبیب دل بی تاب، تویی

به مثل یوسف زیبا صنمی                                      به عمل افضل الالقاب، تویی

به شب تیره صـــادق ،ای نور                                 برتر از شمس جهانتاب، تویی