انگیــــــــــــزه

                                        بنام خدا

بیتوته بیاد ماندنی شبانه در منزل قدیمی امام راحل:

تیر ماه سال 85 به همراه پسرم جهت شرکت در امتحان آزمون دانشگاه آزاد اسلامی،عازم شهر زادگاهی

 حضرت امام(ره) یعنی شهر همیشه جاوید خمین شدم !

طی هماهنگی قبلی یک شب را درشهر بسیار مذهبی محلات، بیاد شهید عزیز محلاتی اطراق نموده و

فردای آن روز با گذر از گلپایگان٫شهر زادگاهی مرجع عالیقدرشیعه،مرحوم آیت الله العظمی گلپایگانی٫

عازم نگین نورانی حلقه محبت مردم ایران،یعنی شهر دل انگیز و خاطره ساز خمین شده و با

التهاب غیر قابل توصیف وهیجانی نادر، نشانی بیت قدیمی امام عزیز را از مردم جویا شدم !

بیت امام(ره) بدلیل قرار گرفتن در مرکز شهر کاملاً در دسترس بود و با همکاری مستمر و شوق انگیز مردم

 خمین،ما خیلی زود خودمان را در محدوده منطقه ای بیت یافتیم.

موسسه حفظ و نشر آثار امام خمینی(ره)با خریداری منازل و مغازه های اطراف بیت،مقدمات توسعه

همه جانبه آن را که متناسب با حجم بسیار بالای مشتاقان و بازدیدکنندگان بیت انجام می پذیرد،

فراهم آورده و تقریباً می توان گفت که مشتاقان با یک مقدمه فرهنگی تاریخی، وارد بیت می شوند.

ما هم با پیوستن به خیل جمعیت بازدیدکننده که هیچکدام بومی نبودند،بازدید از بیت امام(ره) را با

توضیحات توجیهی راهنمای موزه زادگاهی امام راحل که قسمت به قسمت و خیلی هم مفصل و جامع

انجام می گرفت،آغاز کردیم و انصافاً اطلاعات بسیار ذی قیمتی به ذهن ما پمپاژ می شد و گویا ما یکبار

دیگر فرصت پیدا می کردیم که امام راحل را از ابعاد دیگری بشناسیم!

این منزل که در اصل یک سلسله منازل از نوع خانواده های گسترده در جامعه قدیم ایرانی است، متشکل

 از منازل پدر بزرگ ، پدر ، عمه و برادران امام راحل بوده و هر کدام متناسب با نیازها و جایگاهها ی

خودشان از امکانات این مجموعه بهره مند می شدند.

این منازل حیاط دار که از نوع منازل با حجاب با معماری کاملاً مذهبی ایران قدیم، احداث شده اند از

ورودیهای مستقل ،با حوضهای نیمه بزرگ و ساده و اصطبل های متعدد که محل نگهداری مرکب مهمانان

 نیز بوده اند،برخوردار و ایوان ها و بیرونی ها و اندرونی های جالب توجه ای در هر منزل طراحی شده اند.

و از آنجایی که مرحوم حاج احمد آقا پدر بزرگ امام،مرحوم حاج آقا مصطفی پدر معزز امام،مرحوم

پسندیده برادر ارشد امام،مرحوم هندی دیگر برادر امام و خود حضرت امام ،همه و همه از سلسله جلیله

 روحانیت بوده اند، این خانه ها علاوه بر با حجاب بودن، دارای محراب و محلی برای عبادت بوده که

احتمالاً نماز جماعت را نیز گاهگاهی در آنجا اقامه میکردند.

امام راحل تا 19سالگی در این منزل اقامت داشتند و سپس تصمیم میگیرند که برای همیشه در قم

اقامت گزینند و لاجرم این مکان را به برادر بزرگشان مرحوم پسندیده می فروشند و با پول آن در قم منزل

 محقری را برای خویش خریدند، ولی موسسه حفظ و نشر آثار امام، بعدها در پی اصرار مردم، این مکان

 را از صاحبان جدید خریداری و تبدیل به موزه ای تاریخی نموده است.

نکته جالب توجه اینکه من با توضیحات راهنمای موزه فهمیدم که مرحوم حاج احمد آقا جد امام راحل که

اصالتی سبزواری داشته،یکی از علمای بنام نجف بوده که از سوی مراجع بزرگ عظام نجف، مرتباً برای

 تبلیغ دین مبین اسلام به ایران و بعضی از کشورها مثل هند و پاکستان اعزام میگردید و در سفر به ایران

 غالباً با اصرار اهالی خمین به این شهر می آمدند و از محبوبیت بسیار ویژه ای برخوردار شده بودند،تا

جایی که متعاقب تقاضای قاطع مردم از مراجع و موافقت مراجع عظام،نهایتاً حکم به اقامت دائم معظم له

 در شهر مذهبی خمین داده می شود و ایشان با خریداری همین مکان،در خمین مقیم می شوند و با

توجه به اوضاع نابسامان زمان قاجاریه و ناامنی متداول شهر که غالباً از سوی یاغی ها و حرامی ها و

دزدهای سر گردنه و بعضاً نیز از سوی عوامل مزدور ارباب ها و خوانین ایجاد می شد،مجبور می شوند که

 تعدادی تفنگدار نیز استخدام کرده تا به سرنوشت دیگر مبلغان گذشته که خیلی زود فراری و یا سر به

نیست می شدند،مبتلا نگردد!امام راحل نیز در جایی فرموده بودند که من در ۱۷ سالگی تفنگ داشتم!

جای استقرار محافظان،محل نگهبانی آنها و نیز محل استقرار مرکب هایشان نیز در این مجموعه منازل

 کاملاٌ مشهود است.  

از نوع معماری و طراحی این بیت کاملاً می توان دریافت که جد گرامی امام راحل فردی کاملاً مقتدر،پر

مراجعه و تاثیر گذار بوده و ابهت ایشان بر خوانین شهر تحمیل شده بود،تا جایی که آنها به ارتباطات

مسالمت آمیز با معظم له تن در داده و از آن پس،ایشان یکی از پناهگاهها و تظلم خواهی مردم شده و

مانع ازظلم و ستم های زیاد در حق مردم می شدند.

با ارتحال این عالم جلیل القدر، این جایگاه متوجه ابوی گرامی امام عزیز شده و همان اقتدار استمرار

یافت و سالها این نقش آفرینی هدایتی و حمایتی از مردم به قوت خود باقی بود، تا اینکه بدلیل عدم

تحمل خوانین نسبت به کاهش منافع و افزایش روز افزون قدرت معظم له و مردم،در یک سلسله توطئه و

مقابله های خشن، نهایتاً آن مظهر اقتدار مردم را ناجوانمردانه به شهادت رساندند و عملاً زمینه های

استمرار بخشی این روند را تخریب کرده و در حالیکه مرحوم والده ماجده امام به شدت پیگیر این توطئه

کانون های قدرت بوده اند،امام راحل تصمیم گرفتند با اشتغال به تحصیل در اراک و سپس قم،مبارزه ای به

 مراتب فراگیر تر و بنیانی تر را پی ریزی کرده و مقدمات برپایی انقلابی را در سربپروراند که کانون فتنه را

ازریشه وبیخ و بن برکند و آن،مبارزه ای تمام عیار با رژیم ظالم پهلوی بود که مسبب همه بدبختی های

مردم ایران ازجمله پدرشهیدشان محسوب می شد.

به هر حال طی هماهنگی قبلی دوستان مقرر شد که شب را در بیت امام عزیز و قدمگاه معظم له

بیتوته و استراحت کنیم و با توجه به خاطره انگیز بودن این بیتوته در پوستمان نمی گنجیدیم!

این بیتوته برای ما کاملاً ویژه بوده و به نقل از مدیر موزه برای افراد خاص اتفاق می افتد، اما آن شب

نصیب ماشد و ما در حالیکه بدنبال خداحافظی آنها تنها شده و فرصت خلوت کردن با امام را داشتیم تا

پاسی از شب به مناجات پرداختیم و در این مناجات عاشقانه یاد مطلع شعری از دکتر شریعتی پیرامون

امام راحل می افتادم که آن زمان امام عزیز در تبعید بوده و دکتر شریعتی به زادگاه ایشان آمده بود و آن

شعر سراسر ارادت را برای امام راحل سروده بود و طی آن می سرود :

بی تو از خمین گذشتم

خاموش بود و سرد !

نام ترا زمزمه می کرد

روح خـــــــدا !

 و در همین حال و هواها و در حالیکه مایل به خوابیدن نبودیم،بدلیل خستگی سفر به خواب رفتیم! ولی

خیلی زود با اذان موذن برای نماز صبح بیدار شدیم و برای سومین بار نمازمان را در بیت خواندیم و برای

صرف صبحانه و رساندن پسرم به محل آزمون، مجبور شدیم آهسته آهسته با یکی از زیبا ترین خاطره

هامان خداحافظی کرده و بیت شریف را به مقصد دانشگاه آزاد اسلامی خمین ترک نمائیم.

اگرچه پسرم در رشته مهندسی عمران دانشگاه آزاد اسلامی خمین قبول شده بود،لیکن بدلیل قبولی

 همزمان در یکی از دانشگاههای دولتی در مازندران در رشته مهندسی کامپیوتر،توفیق مراجعه و سفر

مجدد به شهر دلربای خمین و بیت نشاط آور امام عزیز از من سلب گردید.

الان چند سال از آن حسن دیدار می گذرد و من هرگز نتوانستم آن خاطره استثنایی را از یاد برده و یا آن

را در ذهن خودم کمرنگ کنم !

یاد و نام وراه امام راحل و یادگاران عزیزش جاودان و گرامی باد