انگیــــــــــــزه

میلاد کوثر و کوثری های زمانه ما!

تردید نباید کرد که تجلیل از خوبی ها و خوبان در قالب زبان گفتاری و نوشتاری خلاصه و متجلی نمی گردد، بلکه تجلیل واقعی را آنانی که بعمل می آورند که در عمل، به آن خوبان نزدیک اند و شباهت رفتاری آنها با الگوهای ذهنی ما، آنچنان زیاد است که تداعی نسبت و قرابت با آنان کرده و اصطلاحاً در امتحان عملی، سربلند بیرون آمده و قطعاً توفیق آن را دارند که در روز قیامت با مقتدای خویش محشور گردند!

میلاد زهرای مرضیه و مطهر(س) که روز زن شامل روز مادر، روز همسر و روز دختر نیز می گردد، فرصتی است تا بانوان جامعه ما با الگوگیری از اسوه زنان دو عالم به اعتلای رفتاری و معرفتی خویش پرداخته و کیفیت بندگی خالصانه خویش را بهبود بخشند و بعبارتی، سعادت اخروی خویش را تضمین نمایند.

در این میان جامعه شیعی ما، قرابت بیشتری را بین خود و مولود گوهربار این روز گرانسنگ احساس کرده و طبعاً برای زهرایی شدن و فاطمی شدن از هم سبقت گرفته و تلاش دارند تا در هرنقشی از بانوان، از ایشان تأسی جسته و با تصحیح رفتارهای خویش، عالی ترین مقیاس را معیار ارتقاء خویش قرار دهند!

حضرت زهرا(س) که در بالاترین مقام خویش، مرتبه شهیده ولایت را به خویش تخصیص داده است، بهترین مربی برای بانوان آفتاب در جامعه انقلابی ماست که در سایه رهبری داهیانه ولی امر مسلمین در دو جلوه رهبری یعنی امام راحل و مقام معظم رهبری، خالصانه ترین وعملی ترین لبیک به ولایت را به تجلی گذاشته و گران ترین هدیه و عزیزترین کسان خویش را تقدیم پیشگاه معظم له نمودند.

مادران آفتاب، همسران آفتاب و دختران آفتاب، زهرایی ترین زنان جامعه اسلامی ما محسوب شده که در پوشه و توشه پیشینه خویش، ذخیره ای را پیش فرستادند که زهرای مرضیه(س)، پیشاپیش برای استقبال از آنان و شفاعت آنان پا پیش گذاشته و به تنهایی بهشت آنان را ضمانت می فرماید.

این میلاد گهربار که با میلاد خجسته امام راحل نیز همزمان و متقارن است، به زبان بی زبانی، یادآوری می کند که زهرایی شدن با ولایی بودن در هم عجین بوده و ممکن نیست که کسی زهرایی باشد و ولایی نباشد و یا ولایی باشد و زهرایی نباشد!

از این رو می توان بانوان آفتاب را موفق ترین الگوپذیران جامعه ما محسوب نموده و آنان را به عنوان الگوهای عینی به دیرباوران جامعه امروز معرفی نموده تا برخی گمان نکنند که فاطمی شدن یک افسانه و یا دور از دسترس است، بلکه این بانوان شیروژن ثابت کرده اند که فاطمه(س) اگر چه به شکل کامل آن ممکن نیست، اما به شکل نسبی و تقریبی، همواره قابل تکرار و تداعی است و می توان آنها را فاطمه های ثانی و زهراهای عینی جامعه امروز جهانی نامید که با سرمایه ایثارگری و اندیشه رهروی و سیره تبعیت و لبیک گوئی به ولایت مطلقه فقیه، راهی را می روند که از ام ابیهایی و بیت الاحزانی زهرای مرضیه(س) می گذرد و نهایتاً با بهشت فاطمی هم مقصد است!

بسیار تعجب برانگیز است که در دین و جامعه خود الگویی به بزرگی زهرای اطهر(س) داشته باشیم، و مصداقهایی به بزرگواری بانوان آفتاب در محیط زندگی ما بدرخشند و چشم و چراغ زمانه ما باشند، اما ما جامعه ای زهرایی نداشته باشیم و یا آنچنان از سیره فاطمه(س) فاصله گرفته باشیم که اولاً بانوان آفتاب احساس غربت کنند و ثانیاً فاطمه فاطمه گفتن ما هم به داد ما نرسد و ما را در منجلاب کم عفافی و کم حجابی غرق کند!

غالباً خسارت جبران ناپذیر متوجه جوامعی است که توفیق خورشید حضور و جلوه فاطمه فکور(س) را ندارند و در قحطی سرور معنوی، دچار قصور خودسازی اند و این هیچ تناسبی با جامعه ما ندارد که فاطمه(س) مصداق کامل اتمام حجت نبوی و علوی و فاطمی به همه پیروان و نیز محبان اهل بیت(س) است.

شایسته تر آن است که مقام و موقعیت و معنویت فاطمه(س)، هر سال به مناسبت و میمنت میلادش، همواره متولد شود و تا قیام قیامت، زنده بودن این الگوی بزرگ احساس گردد، تا کسی که در دین خود، شخصیت کاملی همچون فاطمه را دارد، در سراشیبی سقوط فراموشی و از خود بیگانگی، چه در خانواده، چه در جامعه، چه در میادین ورزشی، چه در  محافل دانشگاهی، چه در جوامع هنری و چه در محافل سیاسی و غیره، بی فاطمه(س) زندگی نکند و بی فاطمه(س) به محضر الهی نشتابد!

در پایان از همه فاطمه خواهان انتظار می رود تا در خیال خوش خویش، فاطمه گویان باقی نمانده و بکوشند که در مسیر و مراسم تجلیل از فاطمه اطهر(س)، فاطمه پویان و فاطمه جویان شده، تا خدای نکرده در جامعه فاطمی، در عمل و در قالب های تلخ اجتماعی و اخلاقی، شاهد فاطمه سوزی و فاطمه ستیزی نباشیم، بلکه علاوه بر فاطمه نوازی، فاطمه پردازی و فاطمه سازی را نیز در دستور کار قرار داده و اخلاق و انسانیت را با رمز یا فاطمه(س) نجات دهیم.

صادقعلی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه-23/2/91