شعری در رثای امام راحل

                               خورشید مصداق

به عشق رویت ای خورشید مصداق     نمی گیرم نگاهم را ز آفاق              

امــامــا ای همه دار و ندارم                 مریدانه ترا چشم انتظارم                

نشینم بر سر راهت هماره               به امیدی که باز آیی دوباره

ز بس از با تو بودن مست بودم       ترا من عاشقی پابست بودم                

غم هجر تو مستی مرا برد             نه مستی، بلکه هستی مرا برد

بسی خونابه از دیده روان شد        بهار عمر من بی تو خزان شد          

به یغما برده ای آرامش دل             نشسته کشتی جان، بی تو در گل  

اگر چه شمع عمرت گشت خاموش            نشد اما دمی یادت فراموش

جهان تا هست در یاد تو باشد                   بشر مرهون فریاد تو باشد

زمین دلتنگ دیدار تو مانده                        زمان ما را بدنبالت کشانده

تو چون یوسف شدی محبوب دلها              جهان باشد ترا مثل زلیخا

تو لیلاوش، جهان شد همچو مجنون          زهجران تو پر شد دیده ازخون

چگونه دل ز تو غافل بماند                        برون از موج و در ساحل بماند

تو رفتی و گلستان غم سرا شد               جهان همچون کویری بی صفا شد

ولی دشمن نگاه دیگری داشت                 به دل بذر امید دیگری کاشت

گمان باطلش اما حباب شد                     تمام مکر او نقش برآب شد

همین مردم که غمگین تو بودند               علی را جانشین تو نمودند

ز اشک فاطمه(س) عبرت گرفتند              ز دشمن گوی و هم سبقت گرفتند

همی واقف شدند چون از وظیفه             غدیر غالب شد اینجا بر سقیفه

در این دنیای پر مکر و  مصیبت                خدا را شاکریم از این بصیرت

تو "صادق" تا به آخر با ولی باش            چو گفتی یاعلی پس با علی باش

                                                              صادقعلی رنجبر